سلام به دوستان عزیزم که در حال حاضر با وجود بحث های مکرر سیاسی و اجتماعی روزگار فعلی ، و خسته ازخستگی سرشار از انرژی در مقابله با این مشکلات جامعه ی امروز.
از آنجايی که میدانم با مبارزات فعلی دوستان در جنبش دانشجويی برای بقای آزادی ، ببخشید برای بدست آوردن و تجربه کردن آزادی شاید سخت باشد که نوشتهٔ امروز مرا بخوانید ، از این جهت من هم بسیار خلاصه و مفید نوشتم تا وقت و حوصلهٔ دوستانم را زیاد به هدر نداده باشم و آنها هم انرژی خود را برای ادامه مبارزات بدست آوردن آزادی مطلق ، که رؤیای چند صد ساله ما ایرانيهاست نگاه دارند.
اما موضوع نوشتهٔ من کاملا متفاوت با آنچه که مقدمه کردم است.
امروز روز ۵ اسفند مصادف با روز اسپندگان که همان روز بزرگداشت عشق در ایران باستان است.
و من هم مثل هر ایرانی دیگر دوست دارم که فرهنگ غنی و اصیل خودمان را در کشورم اجرا کنم تا فرهنگ بیگانه را .
به همین علت خواستم این روز را به دوستان بزرگم یاد آوری کرده باشم.
می دانم با رايج شدن روز ولنتاین خیلیها به آن کسی که دوستش میدارند در اين روز هدیه داده اند و روز دوست داشتن را تبریک گفته اند ، اما از همهٔ ایرانیان مفتخر به فرهنگ غنی کشور خود خواهش میکنم که حداقل امروز را نیز به معشوقهٔ خویش تبریک گفته و با شاخه گلی این روز را پاس بدارند.
امیدوارم در این روزگاری که تمام دلخوشی ایرانیان بازیچهٔ افراد نالایقی شده که دانشجویان را بجای دانشجو ، گمراه و زندانی میخوانند ، و دانشگاه را بجای مکان تولید علم و فرهنگ به قبرستان تبدیل کرده اند ؛ دوستان ایرانی دلخوشی بزرگ زندگی خود را که عشق ميباشد را ، هنوز در دل نگاه داشته باشند و امروز را حتا در کوته لحظاتی برای خود مبارک بدارند.
به امید آزادی و تحقق پذیری رؤیاي دیرینهٔ آزادگی ؛ و پیروزی جنبش های بر حق مدنی و اعتقادی ، روز با محتوای اسپندگان بر همهٔ عاشقان و عشق مسلکان ایران زمین مبارک باد.
